Of ik niet eens een boek wilde schrijven

Er kwam een vraag van een redacteur. En die vraag ging zo: zou jij niet eens een boek willen schrijven? Ik hield een weblog bij. Met stukjes over mijn nieuwe vriend. Stukjes over mijn hond. Mijn vriendinnen. Huis-, tuin- en keukenstukjes, zoals bloggers van het eerste uur dat noemen. Niet zo bijzonder, maar bijzonder genoeg om deze vraag voorgeschoteld te krijgen.

Een boek schrijven wilde ik wel. Zelf dacht ik meer aan debuteren op mijn veertigste. Debuteren op mijn (toen) eenentwintigste... Daar had ik nog nooit aan gedacht.
Wel, ik ben nu drieëntwintig en dat boek is er nog niet. Maar er wordt aan gewerkt.
Ik ging bij een literair agent en die literair agent zorgde ervoor dat er nu vijf uitgevers geïnteresseerd zijn in het boek dat ik aan het schrijven ben. Ongelooflijk toch? Ik vind van wel.

Dat gegeven zorgde ervoor dat ik als literair talent van 2010 genoemd werd in de Nieuwe Revu. Wat dan automatisch weer zorgde voor druk op mijn schouders, want 2010 gaat niet mijn jaar worden. Als ik namelijk op een dag besluit te schrijven, ga ik zitten achter mijn computer en denk ik alleen maar: “Dit is belachelijk. Robin. Je bent geen schrijver. Hou op, stel je niet aan. Boeken schrijven is iets voor schrijvers. Niet voor jou.”
Deze gedachten zorgen ervoor dat er op zo’n schrijfdag niet veel meer gebeurt dan dit: ...

Ik heb een verhaal in mijn hoofd. En dat verhaal moet nog op papier komen. En dat gaat wel lukken. Als ik maar even de rust vind. Even geen tentamens. Even geen projecten. Even een dagje meer vrij. Maar vooral even minder de gedachte dat ik het niet kan.
En dan komt er een boek.

« Franca Treur voor Ger… | robinsmits.com | Thomas Blondeau over … »