Nest
01 November 2010
Ik las Nest in één avond uit. Daar is het simpelweg het boek voor. Niet dat het zo'n ongelooflijk spannende verhaallijn is, maar omdat het moet. Je moet het uitlezen. De personages nestelen zich in je hoofd en je moet weten hoe het afloopt.
We maken kennis met de familie Van Wees. Ze wonen in een buurt met lanen en oud geld. En dan gebeurt zo'n beetje het ergste (volgens familie Van Wees) wat een mens kan overkomen. De zestienjarige dochter Julia raakt zwanger.
Sanneke laat verschillende personages aan het woord. Ze reageren allemaal anders op de ongewenste zwangerschap van Julia. Julia zelf komt (nog) niet aan het woord. Haar moeder Belia, haar vader Heppe, zus Malou, de buren... Ieder heeft een eigen stem, eigen opvattingen en eigen frustraties. Het mooie daarvan is dat Sanneke de personages ook allemaal wat herkenbaars heeft meegegeven. Het zorgzame van Belia voel je ook zodra Belia aan het woord is. De lamlendigheid van Heppe. Het wanhopige van Malou.
Sanneke schrijft kaal. Ze laat weg wat ze weg kan laten en dit zorgt ervoor dat de personages nooit uitspreken hoe ze zich voelen. Ze draaien eromheen.
Zo is er de scène van het kerstdiner waar Heppe het gezin toespreekt over de gebeurtenissen van afgelopen jaar. Eerder lees je hoe Malou zich voelt tijdens dat kerstdiner. Hoe ze denkt over haar vader die een speech houdt, over haar moeder die alleen maar wil zorgen, zorgen en zorgen en haar stille, zwangere zus.
De personages worstelen stuk voor stuk met de ongewenste zwangerschap van Julia en dat is ontroerend en aandoenlijk om te lezen. Ik kreeg vooral met Belia meedelijden. Een vrouw die te goed wil doen.
En dan het laatste hoofdstuk, waar Julia zelf aan het woord is. Julia, die altijd een mysterie in het boek was. Je zou dan denken dat alle vragen beantwoord zouden worden. Maar nee, dat is dus niet zo.
Sorry, ik ben slecht in het schrijven van recensies als ik een boek mooi vind. En sorry. Ik vind dit boek veel te mooi.