Een nieuw bed
We gingen het pasgekochte Ikea-bed in elkaar zetten. Een bed van 1,80 meter bij 2,20 meter. Ik ging in de ombouw staan, die we na een half uurtje in elkaar hadden (we zijn een zeer goed klusteam).
"Het heeft de oppervlakte van een studentenkamer," zei ik.
"Jezus hij is echt heel groot," zei Walter.
Om het bed heen lopen is ver.
Hij is echt heel groot. Ik slaap thuis in een eenpersoonsbed, waar ik al alle ruimte heb omdat ik niet zo heel erg groot ben. Een eenpersoonsbed is heel prima voor mij.
Voor Walter is een bed van 1,80 bij 2,20 een must, want Walter is 2 meter.
Voor mij is een bed van 1,80 bij 2,20 ontzettend overdreven. Ik kan er dwars in liggen, ik er kan rondjes in draaien als het moet. Ik kan liggend rondjes draaien en heel hard "dit bed is heel oke, olé olé" gillen.
Het bed verschonen kan Walter nu niet meer alleen, dus moet hij daar steeds mee wachten tot ik weer blijf logeren. Gelukkig voor hem logeer ik met grote regelmaat bij hem. Het bed verschonen gaat dan zo: één iemand houdt het dekbedovertrek bij de punten vast (wat echt heel moeilijk is want die iemand ben ik dan meestal, en ik zie heel slecht wat nu de brede of de lange kant is). Dan gaat één iemand op het bed staan (dat ben ik ook) en houdt het dekbed zo, zodat het hangt en zodat de ander eraan kan sjorren. Na heel wat gesjor hebben we dan eindelijk het dekbed goed in het overtrek.
Het is heerlijk slapen in het nieuwe bed. Walter kan nu voortaan recht liggen, in plaats van schuin. En ik beleef nieuwe dimensies met het rondjes draaien. Het bed is echt heel groot. En hoog ook. Het is zelfs zo hoog dat het echt gevaarlijk wordt als je elkaar quasi grappig het bed uit probeert te duwen. Het is zo hoog dat als ik mijn glaasje water naast het bed wil pakken, eigenlijk eerst uit bed moet klauteren voordat ik bij het tafeltje kan. Er kan eigenlijk best een ladder voor komen, denk ik.
Het bed is groot en hoog en nog steeds lig ik op het randje van het bed, want een bed kan nooit groot genoeg zijn voor Walter.
Zand en honden
Vroeger mocht ik weleens mee met een vriendinnetje en haar ouders naar het strand van Vlissingen. En dat vond ik dan heel speciaal omdat ik de Nederlandse zee niet vaak zag vanwege ouders met een eigen zaak, weinig tijd en onze vakanties naar Griekenland.
Dus besloten de ouders van Marieke om een dagje naar zee te gaan, dan werd ik altijd meegevraagd.
Zo'n dagje strand vergde enige voorbereiding: mijn tas werd de dag van te voren klaargezet, er werd zonnebrand factor 45 in huis gehaald en ik kreeg geld mee om te trakteren. Op de dag zelf werd ik thuis alvast ingesmeerd door mama. Daarover ging mijn badpak en daarover ging nog mijn kleding.
Achterin de auto was het bloedheet. Mijn zonnebrand was dan in mijn kleren getrokken en het proviand was dan meestal al ver op.
Op de terugweg vond ik dan zand in mijn tas.
Afgelopen week wilde ik naar het strand. Gewoon met kleren aan, zonder zonnebrand, zonder proviand. Gewoon, we pakten de trein en we gingen naar het strand. Heel gewoon, alsof we mensen waren die dat altijd deden met hun twee Golden Retrievers, alsof ik een coupe soleil had en alsof we altijd witte kleding droegen. Een strandwandeling maken zoals mensen dat doen als ze uit willen waaien. Ik hoefde niet perse uit te waaien. Ik wilde gewoon graag de Nederlandse zee weer eens zien en ruiken hoe ze ruikt. Ik werd er heel vrolijk van. Bij iedere hond die we zagen vonden we een strategie hoe we de hond zijn pad het beste konden kruisen zodat we hem zouden kunnen aaien. Dat was zielig, maar we hadden er heel veel lol in.
Op de terugweg zat er zand in mijn tas en een dag later werd er een hondje uit het asiel gehaald.
Mijn mongooltjeshond
Mijn verkering vertelde me over een wetenschapper die had geconcludeerd dat honden eigenlijk geestelijk gehandicapt zijn. Honden vertonen speels gedrag en dat is niet goed. Wolven, volwassen wolven, zijn pas echt volwassen. Zij spelen niet, ze kopen volwassen dingen zoals fruit bij de Albert Heijn en ze slapen ook niet in een mandje, maar in een stoer bos. Of als ze pech hebben, in een geheimzinnig hoekje in de Zoo van Antwerpen. Maar volwassen mensen hebben ook weleens pech.
Als je als volwassene speels gedrag vertoont en nog steeds iedere dag opnieuw met een bal wil spelen of nog steeds de zenuwen krijgt bij een goeie verstopplek, nou.. Dat is niet helemaal zoals een volwassene zich hoort te gedragen ben ik bang.
Eigenlijk geloof ik die wetenschapper wel.
Nu kijk ik zo eens naar mijn lievelingshond Border Collie Tim. En het doet me een beetje pijn. Tim heeft speels zijn uitgevonden. Tim wordt wild van balletjes en als er iemand binnenkomt springt hij omhoog en kruipt hij het liefst bij je op schoot. Dus als Tim een mens zou zijn, zou hij een kasplantje zijn. Ik kan niet zo goed tegen dat idee.
Ik zou ook Tumblr kunnen nemen
Ik had even een heel serieus gesprek met mijn Italiaanse collega. Heel even maar. Want hij praatte al heel snel weer net zo gebrekkig als altijd.
"Nou, ik ben blij dat ik er eindelijk vanafaf ben."
Daarna kon ik mij weer even diep ongelukkig voelen door ouders die hun kinderen dwongen "alstublieft mevrouw" tegen mij te zeggen. Terwijl ze dat helemaal niet van plan waren. En die ouders gingen gewoon door met dwingen, tot het echt pijnlijk begon te worden.
Geen leuk stel
Afgelopen week zag ik de late editie van De Wereld Draait Door toen ik thuiskwam van werken. Sophie Hilbrand en Waldemar Torenstra waren te gast om te praten over Zomerhitte. Zonder het echt te beseffen zei ik "Oh leuk stel!" en niemand reageerde.
Maar ik heb er even over nagedacht en kwam toen tot de conclusie dat ik het helemaal geen leuk stel vind! Nee! Oh wat waren ze in hun nopjes over de blootscènes. Ze deden er eerst een beetje pietepeuterig over zo van "En toen bedacht ik me ineens, ik sta hier wel bloot te zijn!" maar later deden ze al snel van "Nou en toen waren we dus weer bloot en.." Het gesprek was dodelijk vermoeiend maar toch moest ik blijven kijken omdat ik ook naar De Gouden Kooi kijk en dat is net zo vermoeiend. Ik hou van vermoeiende TV, zo blijkt.
Sophie die met haar handen in de lucht vraagt waarom Waldemar ook ineens in zijn blootje moest en Waldemar die begint over de engheid van bloot spelen samen met Sophie. Wat ik dan weer vreemd vond. Kom op Waldermar, ze is je vriendin, je hebt haar vast weleens bloot gezien dus nou niet gaan beginnen over dat het eng is.
(Ik zou het persoonlijk een stuk minder eng vinden om met z'n tweetjes bloot te gaan. Je kunt dan wel hysterisch lachend naar elkaar gaan wijzen, ik bedoel maar, dat breekt wel meteen de spanning.)
Oh ik vond het allemaal heel erg leuke TV. Maar vermoeiend.
En ze hebben me er niet van kunnen overtuigen dat ze in hun blootje leuk genoeg zijn om naar de film te gaan.
Oh de decadentie!
Een minivakantie van een
dag, een nacht en nog een dag in Antwerpen. We vonden dat we dat verdiend
hadden en met 'we' bedoel ik mijn verkering (die ik niet langer 'mijn nieuwe
liefde' ga noemen want het nieuwe is er wel van af) en ik. Hij had de
overnachting geregeld en het enige wat ik hoefde te doen was de trein in te
stappen, lui tegen hem aan te hangen en 'Weeds' op mijn iPod te kijken. Ik
kreeg een heel erg vakantiegevoel. Dit kwam ook door een dikke Amerikaan die instapte bij Schiphol en die totaal niet snapte dat je in de trein ook gewoon kunt zitten. Je hoeft niet omgedraaid op je stoel te zitten om te kijken wat je achterbuurman aan het doen is. Maar dat vond hij van wel.
We kwamen aan in Antwerpen en wisten totaal niet hoe het openbaar vervoer daar werkte. Dus we namen een taxi. We waren nog in de waan dat de bed & breakfast heel ver weg zou zijn, maar eigenlijk was het een kwartiertje lopen. Ook de Rastafari-taxichauffeur wist totaal niet waar het was.
Vijf minuten later stonden we in de marmeren hal van de bed & breakfast.
We logeerden bij twee mannen die hun best hadden gedaan om de suites eruit te laten zien zoals een suite eruit zou zien waar je verbleef als je een reis had gewonnen naar Singapore bij shows als Love Letters en de Honeymoonquiz.
We sliepen dus in een suite.
(Ik zou kunnen gaan vertellen over de Zoo en de zeehonden. Of over de regen. En over hoe deprimerend Antwerpen kan zijn in de regen terwijl ik Antwerpen altijd zo leuk vond. Of over de aanstellerige sirenes die om de vijf minuten loeien. Belgen schijnen heel veel ongelukken te maken. Maar ik schrijf over de suite.)
Want oh de suite. Er was een enorm bed waar je goed op kon springen. Wat ik ook heel aanstellerig vind, springen op een bed. Maar ik moest het even doen. Het bed had een ongelooflijk mooi dekbedovertrek wat ik heel graag mee had willen nemen maar de twee mannen hadden maar twee suites dus het zou meteen opvallen. Het stond me zo goed, dat dekbedovertrek. De suite had ook een jacuzzi. En wat is een jacuzzi fijn. Ik wil een jacuzzi.
Antwerpen was heel erg leuk. Maar oh wat is het fijn thuiskomen. Met Albert Heijn en met The American Bookstore waar ik iets had gezien wat ik moest hebben en heel het weekend alleen maar aan kon denken.
We bleven de hele avond in bed The Wire kijken. Dat dekbedovertrek stond mij ook heel prima.
Het begin
Dit is mijn nieuwe blog.
Ik schreef al eerder hier en ook al een tijdje daarvoor op andere plekken. Maar dit is mijn eigen domein en nou, daar hoor je vers op te beginnen vind ik.
Dus ik begin!
